<body>
<a href="http://facefa.com">جامعه مجازی</a>
<h1><a href="http://facefa.com">شبکه اجتماعی</a><strong>قاف قاف قاف</strong> <a href="http://coo.ir">ثبت دامنه</a><strong>قاف قاف قاف</strong></h1><h2><strong> </strong><strong> </strong></h2><h1> قاف قاف </h1><p><a href="http://ghaaf.coo.ir"><strong>قاف</strong></a> <a href="http://www.coo.ir" >free domain</a>جامعه مجازی، شبکه اجتماعی، دوست یابی، دوستیابی، ثبت دامنه، ثبت دامین</p>
<UL><LI><a href="http://oboor3.blogfa.com/post-142.aspx" target="_blank">radiology</a><BR><P dir=rtl>اين منم؟ اين كله من ست؟ اينكه خيلي زشت هست! شبيه مُرده هايي كه هفتا كفن پوسانده اند. </P>
<P dir=rtl>لبهايم محو شده اند اما به جاش دندانهايم اين طورپيدايند!</P>
<P dir=rtl>چشمهام كو پس؟ اين حفره هاي توخالي؟</P>
<P dir=rtl>وقتي كه بميرم اين شكلي ميشوم؟ اين ترسناک هست...</P>
<P dir=rtl> </P>
<P dir=rtl> </P>
<P align=center><IMG style="WIDTH: 333px; HEIGHT: 438px" height=490 alt="" hspace=0 src="http://obooor.persiangig.com/74.jpg" width=361 border=0></P>
<P align=center> </P>
<P align=center> </P></LI><LI><a href="http://oboor3.blogfa.com/post-141.aspx" target="_blank">ميرزا</a><BR><BLOCKQUOTE dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">
<P dir=rtl align=justify>حكايت باراني بي امان است</P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify>اين گونه كه من </P>
<BLOCKQUOTE dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">
<P dir=rtl align=justify>دوستت مي دارم!</P></BLOCKQUOTE></BLOCKQUOTE>
<P dir=rtl align=justify>و من همه شعرهاي عاشقانه جهان را توي گوش پنبه ايِ <I>ميرزا</I> مي خوانم. چه اهميتي دارد كه ميرزا يك خرس كوآلاي عروسكي بيشتر نيست؟</P>
<P dir=rtl align=justify>هروقت به شعور اشياء شك ميكنم ياد قصه <EM>استن حنانه</EM> مي افتم ...و به ديوارها سلام ميكنم!</P>
<P dir=rtl align=justify>هي آبيِ آسماني من! شمايلِ خلوتِ من...خوبِ من! ديوار جانم...ديوار جانم!</P>
<P dir=rtl align=justify>...</P>
<P dir=rtl align=justify>آسمان چشم بسته مي بارد و ما چشم بسته دوست خواهيم داشت!</P></LI><LI><a href="http://oboor3.blogfa.com/post-140.aspx" target="_blank"></a><BR><P dir=rtl align=center> </P>
<P dir=rtl align=center><IMG style="WIDTH: 291px; HEIGHT: 410px" height=419 alt="" hspace=0 src="http://obooor.persiangig.com/4yy.jpg" width=291 align=baseline border=0></P>
<P dir=rtl align=center> </P>
<P dir=rtl align=justify>نمي دانم دقيقاً از كدام زمان...ولي بي شك از گذشته پيدايش شده بود. يك عكس قديمي سياه و سفيد بود كه جان گرفته بود و مقابل پنجره اين طرف و آن طرف مي رفت. و همينطوري انگار باز با قدمهايش ضرب گرفته بود و وزن يك ميزان را مي سنجيد.كف كفشها...گيوه ها،گيوه هاي سفيدش يك صداي قژ قژ مخصوصي داشت. همينطور قدم ميزد و به صداي آن كاست قديمي كه توي ضبط تلق تلق ميكرد گوش مي داد. صدا بس كه قديمي و بي كيفيت بود معلوم نبود چه ميخواند. يك خواننده زن بود و من فقط اي حبيبم و اي دوست اش را تشخيص مي دادم. از گذشته آمده بود...همين كه گيوه مي پوشيد، همين كه به موبايل من چپ چپ نگاه مي كرد، همين كه اينطور با احترام اغراق آميز از گذشته حرف ميزد و آن سبيل ...</P>
<P dir=rtl align=justify>قضيه سبيل از همه اين ها جداست. سبيل يك جور نمايشگر بود. سفيد و پهن و دوگوشه لبش روبه پايين زاويه قائمه مي ساخت.</P>
<P dir=rtl align=justify>لاغر و طاس بود و به ندرت مي خنديد، اما اگر...اگر لبخندي ميزند ناگهان سبيل از دو طرف كش مي آمد و زاويه هاي قائمه ، نيم صفحه مي شد و عينهو خط استوا صورتش را دو قسمت ميكرد و همه چيز دگرگون ميشد. شبيه يك جوراب سفيد بود كه پشت لبش چسپيده باشد. آنقدر اين فعل و انفعالات شگفت انگيز بود كه گاهي چرت و پرت هايي ميگفتم تا كش آمدن جوراب را تماشا كنم.</P>
<P dir=rtl align=justify>گفت: "جلسه قبل رو بزن."</P>
<P dir=rtl align=justify>گفتم: "نمي تونم...آخه صداي سازم گرفته!"</P>
<P dir=rtl align=justify>ابروهايش تا وسط پيشاني اش بالا آمد و جوراب از دو طرف كش آمد كه: چي؟! ...چي شده؟</P>
<P dir=rtl align=justify>كلكم گرفته بود. كمي مكث كردم ، بعد خودم را زدم به آن راه كه: هه...هيچي...يعني صداش بد در مياد. نميدونم چشه...سيماشه، گوشه هاشه...</P>
<P dir=rtl align=justify>_گوشي!</P>
<P dir=rtl align=justify>ها، گوشي... شايدم خرشه...</P>
<P dir=rtl align=justify>_خرك!</P>
<P dir=rtl align=justify>ها...همين چيزها...شايد هم روده هاش هست!</P>
<P dir=rtl align=justify>_روده؟!</P>
<P dir=rtl align=justify>_همين نخ ها... پرده ها ...گفتيد جنسش روده گوسفند هست...</P>
<P dir=rtl align=justify>كلكم گرفته بود اما به جايش تا آن حد خنگ و ابله به نظر رسيده بودم! </P>
<P dir=rtl align=justify>يك بار هم از دهنم در رفت كه : " شما خودتون از نزديك <I>مشتاق عليشاه</I> رو ميشناختين؟" آخر داشت باز هرچه تاريخچه موسيقي بود را با آب و تاب تعريف مي كرد. اين را كه گفتم. يك لحظه چشمهاش گرد شد كه : "چي؟!" توي دلم گفت واي دست گل به آب دادي! ديگر فهميد كه از رازش باخبر شده ام. از اين "چي؟" تند و تيزش پيداست! اما خودم را نباختم، يك لبخند كجكي تحويل اش دادم و گفتم:" هه...فكر كردم معاصره! "</P>
<P dir=rtl align=justify>من ميدانستم كه مشتاق عليشاه دويست سال پيش زندگي مي كرده، خودش هزار بار اين را گفته بود، اما با آن سابقه بلاهتي كه براي خودم درست كرده بودم، بهم شك نكرد. نفس راحتي كشيدم كه: به خير گذشت. </P>
<P dir=rtl align=justify> راستش اگر من همچه سبيلي داشتم، يك خط در ميان لبخند ميزدم! البته شايد هم او حق داشته باشد. آدم را از وسط گذشته بكشند بياورند توي اين زمانه غريبي كه پر از شلوغي و تكنولوژي و اين چيزها هست و همه اش گيوه هاش را بتواند با خودش بياورد...هومم...غم انگيز هست!</P>
<P dir=rtl> </P>
<P dir=rtl> </P></LI><LI><a href="http://oboor3.blogfa.com/post-139.aspx" target="_blank">قاف!</a><BR><P dir=rtl align=justify>مامان برايم خواب ديده است. </P>
<P dir=rtl align=justify>يه حوض بود آبيِ آبي، آبش به چه زلالي ولي گودِ گود. تالاپي افتادي توش. رفتي ته آب اينجوري دراز كشيدي. (كف دستهايش را به هم ميچسپاند و ميگذارد زير سرش) ديگم تكون نخوردي. من جيغ كشيدم ، داد زدم. همچي كه اومدن درت بيارن، دس كه دراز كردن... ساعت زنگ زد، از خواب پريدم. ديگه نديدم كه درت آوردن يا نه.</P>
<P dir=rtl align=justify>خواب كجا؟ حوض پر ار آب كجا؟...</P>
<P dir=rtl align=justify>لباسها را از توي سبد در مي آورم و توي ماشين لباس شويي مي چپانم. پيچ اش را مي پيچانم ميگذارم روي Quick wash. دكمه شروع را ميزنم. يك صداي ناگهاني بعد يك خرت خرت پيوسته. اين شكلي: خرتخرتخرت...و چرخش شروع مي شود. چرخ چرخ چرخ...</P>
<P dir=rtl align=justify>چرخان ز چه اي؟ مستي؟/ در بحر كه پيوستي؟/ چنگستي و بانگ تو / شورانده همه هستي/</P>
<P dir=rtl align=justify>سيلابي و جادويي/ هم قلعه و بارويي/مستان به پناه تو/شورانده همه هستي/شورانده همه هستي...</P>
<P dir=rtl align=justify> </P>
<P dir=rtl align=justify>لباسها را كه روي بند پهن ميكنم بوي تميزي را روي صورتم حس ميكنم.هوووم...چه خوب هست! بوي تايد، خنكي و بوي "هيچ" !</P>
<P dir=rtl align=justify> "هيچ" يك انتظار هست.يك جاي خالي. شبيه دوتا دست كه براي گرفتن چيزي درازشده. شبيه يك "من را بپوش، من را بپوش..."</P>
<P dir=rtl align=justify><I>من دلم يك لباسي مي خواهد كه سر آستين اش دكمه داشته باشد و من دكمه هايش را نبندم</I>! لباس آبي جلو مي پرد.</P>
<P dir=rtl align=justify>قطره هاي باران به طناب رخت چسپيده اند و وقتي در روشني عصر ميدرخشند بند رخت مبدل به يك گردنبند الماس مي شود.</P>
<P dir=rtl align=justify>و بعد شب...و همچنان باران كه مستي ست.</P>
<P dir=rtl align=justify>من از تمام دنيا همين خلوت كوچك خودم را دودستي چسپيده ام. وهيچ شب نشيني به پاي اين شبانه ها نميرسد كه بنشيني با خودت ...يك دست پيچ راديو - يك دست ليوان چاي...و مثلاَ، صالح اعلا بيايد و بگويد" سلام شنوندگانِ جان، از طريق امواج راديوي محترم پي يام روبه روي شما هستيم." و تو از اين ديوانگيِ كوچك شيرين خنده ات بگيرد. و باز بخواند:</P>
<BLOCKQUOTE dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">
<P dir=rtl align=justify>محبوبم!</P>
<P dir=rtl align=justify>كار دل من يكسره جاسوسي احوال توست</P>
<P dir=rtl align=justify>كنجكاوي روي ماه تو را مي كنم</P>
<P dir=rtl align=justify>و لاينقطع انتظار تو را مي كشم</P>
<P dir=rtl align=justify>من مي دانم يوسف را كه در زندان انداخت و عيسي را كدام رفيق لو داد.</P>
<P dir=rtl align=justify>من درس عشق خوانده ام</P>
<P dir=rtl align=justify>و در عشق...عشقِ تو، به حرف قاف رسيده ام!</P></BLOCKQUOTE></LI><LI><a href="http://oboor3.blogfa.com/post-138.aspx" target="_blank">خاله سوسکه</a><BR><P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><I>ميرم من به سراغ راه كوتاه و دراز</I></P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><I>تابه اونجا كه پر از صفا باشه/ جايي كه صحبت آدما باشه/خدا باشه...</I></P>
<P dir=rtl align=justify><I> </I>با آن ابروهاي پيوسته و لپ هاي سرخ، با آن دامن كوتاه پر چين و جليقه پولك دوزي و آن روسري توري كه زير چانه ام سنجاق شده بود...حسابي ديگر "خاله سوسكه"شده بودم.</P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><EM>رنگِ قرمز ماليدش به پوست سير/جاي كفش كرد به پا</EM></P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><EM>چادر از پوست پياز كرد به سر/مثل حرير</EM></P>
<P dir=rtl align=justify> </P>
<P dir=rtl align=justify>سبيل سحر را من كشيدم. پهن و سياه و از دو طرف رو به بالا تاب اش دادم. همه چي اش جور بود. كت سياه كه روي شانه اش مي انداخت، كلاه لبه دار و ساتور يونليتي.</P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><I>يه سنگي ام داشت كه باهاش ساتور و چاقو تيز ميكرد</I></P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><I>تا مشتري سر مي رسيد/گوشتو با اونا ريز ميكرد</I></P>
<P dir=rtl align=justify><I>يَك سبيل كلفتي داشت/كلفت و نخراشيده/از دوتا چشماش چي بگم؟ سياه و ورقلمبيده</I></P>
<P dir=rtl align=justify>يك دستم را به كمرم ميزدم و دست ديگر را توي هوا اينطوري...هه، تكان ميدادم و چپ چپ سحر را نگاه ميكردم كه :<I> برو اي مرد شرور/شوهر مي خوام نه اينكه زور!</I></P>
<P dir=rtl align=justify>زهره همه اش خنده اش ميگرفت و همه چيز را به هم ريخت. زهره موش بود.</P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><I>لونه ی موشه تميز</I></P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><I>دوتا چشماش ريز ريز </I></P>
<P dir=rtl align=justify>كسان ديگري هم بودند.لحاف دوز، بقال، قصه گو. مهتاب با سبيل هيتلري و ابروي اضافه، چه خنده دار شده بود!</P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><I>به من بگين خال قزي!</I></P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><I>-خال قزي</I></P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><I>خال قزي كفش قرمزي</I></P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><I>-قرمزي</I></P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><I>كجا ميري راس بگو</I></P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><I>هرچي دلت خواس بگو...</I></P>
<P dir=rtl align=justify> </P>
<P dir=rtl align=justify> آن خانومه كه سبيل داشت_سبيل راستكي_ و لباسهاي سياه مي پوشيد گفت "نه!"؛ درست همان روز. گفتيم: "ماخيلي تمرين كرده ايم." چي گفته بود؟ خوب يادم نيست...منظورش اين بود كه اين جلف و سبك هست. گفته بود "بار فرهنگي ندارد!". وما با لب و لوچه آويزان نگاهش كرده بوديم. ما كوچك بوديم و از چيزي جز خوشي سر در نمي آورديم،كاريش نمي شد كرد.</P>
<P dir=rtl align=justify>هرچه اصرار كرديم راضي نشد. من زدم زير گريه و اشكها راه افتادند و قاطي رنگها شدند.</P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><I>با خنده خنده میزنم</I></P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=justify><EM>با این کمون با چوبِ پنبه میزنم...</EM></P>
<P dir=rtl align=justify> </P>
<P dir=rtl align=justify>سحر با نصف سبيل پاك شده و مهتاب با آن قيافه مضحك ، دمغ و وارفته نشسته بودند ساتور قصاب را خرد خرد ميكردند.</P></LI><LI><a href="http://oboor3.blogfa.com/post-137.aspx" target="_blank">282</a><BR><P style="MARGIN-LEFT: 0px" align=center> </P>
<P style="MARGIN-LEFT: 0px" align=center><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"></FONT></P>
<P style="MARGIN-LEFT: 0px" align=center><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"></FONT><IMG style="WIDTH: 216px; HEIGHT: 553px" height=582 alt="" hspace=0 src="http://obooor.persiangig.com/image/48.jpg" width=222 align=baseline border=0> </P>
<P style="MARGIN-LEFT: 0px" align=center><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">اگر يك برده به ارباب خود گفت: "تو ارباب من نيستي." ارباب او بايد اين امر را به او اثبات كند و گوش او را ببرد.</FONT></P>
<P dir=rtl align=left><FONT size=1>(آخرين قانون لوح حمورابي)</FONT></P>
<P dir=rtl align=center> </P>
<P dir=rtl align=center> </P></LI><LI><a href="http://oboor3.blogfa.com/post-136.aspx" target="_blank"></a><BR><P dir=rtl> </P>
<P dir=rtl align=justify>مثل چشم پزشكها توي چشمهايم را نگاه كرد. اول اين يكي بعد آن يكي.</P>
<P dir=rtl align=justify> گفت: مي خواي گريه كني؟ گفتم: نه. گفت: ناراحت شدي؟ گفتم :نميدونم. گفت:اگه اين شاخه ها رو هرس نكنم، باهار كه بشه باقي شاخه ها خوب نور نمي خورن و زرد ميشن. اينا رو كه بچينم جاش شاخه هاي جوون در مياري.</P>
<P dir=rtl align=justify>نگاه كردم به دسته دسته موهايم كه روي زمين ريخته بود؛ توي آفتاب.</P>
<P dir=rtl align=justify>مچ دستم را با دو انگشت گرفت و گفت: اما اينا رو ببين؛ اين شاخه رو بايد نيگر داشت.</P>
<P dir=rtl align=justify>قيچي بلند باغباني اش را فوت كرد. خرده موها توي هوا چرخ خوردند. راه افتاد رفت سراغ درخت بعدي كه يكي از شاخه هايش شكسته بود و به سمت پايين آويزان بود. نچ نچ كنان دور شد، صدايش هم دور شد و ديگر نفهميدم چه كسي را نفرين مي كرد و به اش ناسزا مي گفت.</P>
<P dir=rtl align=justify>دستهايم همينطور رو به بالا مانده بود، انگار كه بايد همينطور باشد و اگر بياندازمشان پايين زود خسته مي شوند و درد مي گيرند و باز بايد بگيرمشان بالا.</P>
<P dir=rtl align=justify>بعد سر و كله كارگرها پيدا شد. با فرقون هاي پر از گلدانهاي بزرگ و كوچك كه توي هم فرو رفته بودند و برج هاي استوانه اي شكلي را درست كرده بودند. يكي از كارگرها كاپشن سرمه اي اش را در آورد و آويزان شاخه ام كرد .بعد با ديگران گلدان ها را گوشه ديوار چيدند؛ تمام كه شد آمد لباسش را از دستم گرفت و پوشيد و همه شان دوباره رفتند.</P>
<P dir=rtl align=justify>باغبان از دور آمد.صدايش را اما نياورده بود. رفت توي اتاقك كمي بعد با آستينهاي بالا زده بيرون آمد. دستهاش تا آرنج خيس بود. آفتاب رفته بود روي سر او، ميان موهاش كه شكل گل كلم بود. دور رفت و صدايش را برداشت: "الله اكبر"</P>
<P dir=rtl align=justify>سرم سبك شده بود و سرما را روي پوست سرم حس مي كردم. آفتاب خودش را كنار كشيده بود و آسمان مثل شال بزرگي روي شانه هاي افتاده بود.پلكهايم سنگين مي شد و صدا ها همه دور بودند. همينطور تكيه داده به خودم ، سرما نرم نرم توي رگهام مي ريخت؛شبيه خواب ...نرم نرم...شبيه خواب...شبيه...خواب...خوا.....</P>
<P dir=rtl align=justify> </P></LI><LI><a href="http://oboor3.blogfa.com/post-135.aspx" target="_blank">امام حسين</a><BR><P align=center><IMG height=552 alt="امام حسين" hspace=0 src="http://obooor.persiangig.com/image/3.jpg" width=397 align=baseline border=0></P></LI><LI><a href="http://oboor3.blogfa.com/post-134.aspx" target="_blank">گنجشكها اما...</a><BR>
<P></P>
<P align=center>عاقبت، همه برگهاي انجير ريخت</P>
<P align=center></P>
<P align=center>گنجشكها اما</P>
<P align=center>بر شاخه ها پيدايند</P>
<P align=center> </P></LI><LI><a href="http://oboor3.blogfa.com/post-133.aspx" target="_blank">زبان زمستان</a><BR><UL dir=rtl>
<LI>
<DIV> </DIV></LI></UL>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">چرا به ياد نمي آورم؟ به گمانم تو حرفي براي گفتن داشتي</P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">هرگز هيچ شبي ديدگان تو را نبوسيد.</P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">گفتي مراقب انار و آينه باش</P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">گفتي از كنار پنجره چيزي شبيه يك پرنده گذشت</P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">زبانِ زمستان و مراثي ميله ها</P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">عاشق شدن در ديماه، مردن به وقت شهريور...</P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px" align=left><FONT size=1>(سيد علي صالحي)</FONT></P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px"> </P>
<UL dir=rtl>
<LI>
<DIV> </DIV></LI></UL>
<P>مي رويم نقاشي هاي سهراب را مي بينيم. <A href="http://www.tmoca.com/section10/page3.aspx?lang=Fa" target=_blank>آنجا</A> پر از تنه درختان بود. فشرده و كيپ تا كيپ هم روييده. </P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">من مي گويم از كجا معلوم كه درختند؟رنگشان سبز هست، اينطورهم چسپيده به هم...شايد علف اند؛ ولي اين قدر بزرگ و باهيبت ...انگار كه نگاه يك حشره هست.</P>
<P dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">مي گويد: نه .اينجا عنوانش را نوشته "تنه درختان".</P>
<P> </P>
<UL>
<LI>
<DIV> </DIV></LI></UL>
<P>...مسيو ابراهيم مرا با چشمهای بسته به اماکن مذهبی می برد و از من می خواست که تنها با استنشاق بويی که در اين اماکن پراکنده بود مذهب مربوطه را تشخيص دهم.</P>
<P dir=rtl>" اينجا بوی شمع می ياد، کاتوليک. "</P>
<P dir=rtl>" درسته، اينجا کليسای آگوست مقدسه. "</P>
<P dir=rtl>" اينجا بوی عود و کندر می ياد، ارتدکس. "</P>
<P dir=rtl>" درست گفتی، اينجا اياصوفيه است. "</P>
<P dir=rtl>" اينجا بوی پا می ياد، مسلمونيه. نه واقعا جدی می گم بدجوری ..."</P>
<P dir=rtl>" نفهميدم، چی گفتی؟! اينجا مسجد آبيه! بگو ببينم جايی که بوی بدن آدميزاد می ياد برای تو به اندازه ی کافی خوب نيست؟ پاهای تو هيچوقت بو نمی دهند؟ عبادتگاهی که بوی انسان ميده و برای انسان ها ساخته شده و پر از انسانه حال تو رو به هم ميزنه؟ الحق که مثل پاريسی ها فکرميکنی! برای من بوی عطر جوراب چيز آرامش بخشيه، چون به خودم می گم من از کسی که کنارم نشسته بهتر نيستم. من خودم رو بو می کنم، ديگرون رو بو می کنم، و حالم به سرعت بهتر ميشه! "</P>
<P dir=rtl> اين را كه مي خوانم بي اختيار روي صندلي ام جابه جا مي شوم و كف دستهايم را به هم ميكوبم! كتابي كه آدم را از جايش بپراند خواندن دارد! دَم كولوكيلا گرم كه گفت اين را بخوان: <A href="http://kolokila.persiangig.com/image/Ebrahim.pdf" target=_blank>مسيو ابراهيم و گلهاي قرآن/اريك امانوئل اشميت.</A></P>
<BLOCKQUOTE dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">
<P dir=rtl> </P></BLOCKQUOTE>
<UL dir=rtl>
<LI>
<DIV> </DIV></LI></UL>
<P>باز روي هندوانه ها، با نوك كارد چشم و دهان در مي آوري! ...خير سرش اين آخر نماد خورشيد هست!</P>
<P> </P>
<UL dir=rtl>
<LI>
<DIV> </DIV></LI></UL>
<P>تو بايد پيدايت شود و براي آن انارها كه دلشان خون است، حافظ بخواني!</P>
<BLOCKQUOTE dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">
<P dir=rtl> </P></BLOCKQUOTE>
<UL dir=rtl>
<LI>
<DIV> </DIV></LI></UL>
<P>ديگر از اين گيومه ها خوشم نمي آيد.يك زماني عاشق اينها " " بودم. هر كلمه اي كه مي گذاشتم داخل اش احساس مي كردم ناگهان آن كلمه كش مي آيد و عمق پيدا مي كند و ظرف بزرگي مي شود كه مي تواني تويش حسابي حرف بچپاني! هه</P>
<P> </P>
<UL dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">
<LI dir=rtl>
<DIV> </DIV></LI></UL>
<P>باورم نمي شود از من دلخور شده باشد. او كه مي دند من هيچ آدم آداب داني نيستم. نصف حرفهايم هم هذيان و چرند هست! خودش كه ميداند، خودش كه ميداند...</P>
<BLOCKQUOTE dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">
<P dir=rtl> </P></BLOCKQUOTE>
<UL dir=rtl>
<LI>
<DIV> </DIV></LI></UL>
<P>فردا كه از خواب بيدار شوم، خميازه كشان پرده ها را كنار مي زنم. آفتاب مي ريزد توي اتاق. از اين بالا نوك شاخه درختها پيداست. لخت و بي برگ اند. كش و قوسي به دستهايم مي دهم و مي خوانم:</P>
<BLOCKQUOTE dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">
<BLOCKQUOTE dir=rtl style="MARGIN-LEFT: 0px">
<P dir=rtl>امروز </P>
<P dir=rtl>روز اول دي ماه است</P>
<P dir=rtl>من راز فصل ها را مي دانم</P>
<P dir=rtl>و حرف لحظه ها را مي فهمم...</P>
<P dir=rtl> </P></BLOCKQUOTE>
<P dir=rtl> </P>
<P dir=rtl> </P></BLOCKQUOTE></LI></UL> </div>
<a href="http://coo.ir/directory.php">ثبت دامین</a>
</body>